دیوان حافظ – مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

دیوان حافظ – مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ – کنون که بر کف گل جام باده صاف است

دیوان حافظ – یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

دیوان حافظ – کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – دلم جز مهر مه‌رویان طریقی بر نمی‌گیرد

دیوان حافظ – به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد

دیوان حافظ – زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببست

دیوان حافظ – شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

دیوان حافظ – دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

دیوان حافظ – اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – ساقیا برخیز و درده جام را

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

دیوان حافظ – شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

دیوان حافظ – میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – طایر دولت اگر باز گذاری بکند

دیوان حافظ – قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

دیوان حافظ – صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

دیوان حافظ – آن که از سنبل او غالیه تابی دارد

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

دیوان حافظ – شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ – یارم چو قدح به دست گیرد

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ –  سحرم دولت بیدار به بالین آمد

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – دل من در هوای روی فرخ

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

دیوان حافظ – صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

دیوان حافظ – ساقی بیار باده که ماه صیام رفت

دیوان حافظ – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – دل سراپرده محبت اوست

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دیوان حافظ – پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود

دیوان حافظ – صوفی بیا که آینه صافیست جام را